آلت کوین چیست و فرق واقعی آن ها با بیت کوین
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
سوالی که هفته ای چند بار به پشتیبانی می رسد: «آلت کوین بخرم یا بیت کوین؟» انگار آلت کوین یک چیز باشد.
نیست. این کلمه از روز اول یعنی «هر ارز دیجیتالی به جز بیت کوین» و همین تعریف، اتریوم و یک توکن سگ نشان را در یک کیسه می اندازد. بگذارید ساده بگویم: دسته بندی مفیدی نیست و بیشتر مواقع مانع تصمیم گرفتن است تا کمک به آن.
پس این متن دو کار می کند. اول توضیح می دهد این کلمه واقعا چه معنایی دارد، و بعد بازار را طوری تقسیم می کند که به درد تصمیم گیری بخورد: بر اساس اینکه هر پروژه قرار است چه کاری انجام دهد.
آلت کوین کوتاه شده Alternative Coin است: سکه جایگزین. وقتی ساخته شد فقط چند ارز وجود داشت و همه شان واقعا کپی هایی از بیت کوین با تغییرات کوچک بودند. آن موقع کلمه معنی داشت.
امروز چند هزار دارایی دیجیتال معامله می شود و بیشترشان اصلا جایگزین بیت کوین نیستند؛ کار دیگری می کنند. تتر جایگزین بیت کوین نیست، ابزار حفظ ارزش در نوسان است. اتریوم جایگزین بیت کوین نیست، بستر اجرای برنامه است. اما هر دو در همان یک کیسه می افتند.
بسترهای قرارداد هوشمند
اینجا شبکه ای می خرید که دیگران روی آن برنامه می سازند. ارزش پروژه به این وابسته است که چند نفر واقعا روی آن کار می کنند.
اتریوم: بزرگ ترین و پرکاربردترین. بیشترین توسعه دهنده، بیشترین برنامه، و در ساعت های شلوغ گران ترین کارمزد. مقایسه مفصل این دو شبکه بحث مستقلی است: بیت کوین در برابر اتریوم.
سولانا: سریع و ارزان. نقطه ضعفش را هم صریح بگوییم، چون خودشان پنهانش نمی کنند: این شبکه سابقه قطعی دارد و صفحه وضعیت رسمی شبکه سولانا تاریخچه رخدادهایش را عمومی منتشر می کند. سرعت اینجا مجانی به دست نیامده است.
کاردانو: توسعه اش بر پایه مقاله های داوری شده پیش می رود. مزیتش دقت است و عیبش کندی؛ قابلیت هایی که سال ها وعده داده شدند دیر رسیدند و پذیرش کمتری هم دارد.
پولکادات: هدفش وصل کردن بلاکچین های مختلف به هم است، نه رقابت مستقیم با آن ها. پروژه ای فنی با کاربر نهایی کمتر.
ارزهای پرداختی
این ها همان چیزی هستند که کلمه آلت کوین اولش برایشان ساخته شد: نسخه هایی از ایده بیت کوین با تنظیمات متفاوت.
لایت کوین: بلوک های سریع تر و عرضه کل بیشتر. طراحی محافظه کارانه ای دارد و همین باعث شده کمتر خبرساز باشد.
ریپل: برای انتقال بین بانکی طراحی شده، نه برای پرداخت روزمره کاربر. پرونده حقوقی طولانی اش بخشی از قیمت آن است و این را نمی شود نادیده گرفت.
استیبل کوین ها
تتر: قیمتش به دلار گره خورده و کار اصلی اش خارج شدن موقت از نوسان است. برای کاربر ایرانی عملا واحد شمارش بازار شده. ریسکش هم جای دیگری است: ریسک نوسان ندارد، ریسک ناشر دارد. نرخ لحظه ای و مسیر معامله اش را در صفحه نرخ تتر و مسیر معامله آن می بینید.
توکن های صرافی
بایننس کوین: ارزشش عمدتا از تخفیف کارمزد و اکوسیستم یک شرکت می آید. یعنی ریسکش ریسک آن شرکت است، نه ریسک یک شبکه غیرمتمرکز. این را باید بدانید و بعد تصمیم بگیرید.
میم کوین ها
شیبا اینو و هم خانواده هایش: نه ادعای فناوری دارند و نه کاربرد. قیمتشان تابع توجه جمعی است.
موضع ما، که طرفدارانشان دوست ندارند: میم کوین سرمایه گذاری نیست، شرط بندی روی توجه دیگران است. اگر با همین آگاهی و با پولی که از دست دادنش برایتان مهم نیست وارد شوید، اشکالی ندارد. مشکل وقتی شروع می شود که کسی برایش «تحلیل فاندامنتال» بنویسد.
یک چیز، و آن هم فناوری نیست. بیت کوین از نظر فنی کندترین و کم امکانات ترین گزینه این فهرست است.
چیزی که دارد سابقه است. بیش از یک دهه کار بدون توقف، بزرگ ترین شبکه استخراج، عرضه سقف دار، و مهم تر از همه برای کاربر ایرانی: عمیق ترین بازار. سفارشی که در بیت کوین بدون تکان قیمت اجرا می شود، در یک آلت کوین متوسط خودش قیمت را جابه جا می کند.
و ضعف هایش هم واقعی است: تراکنش کند، کارمزد شبکه ای که در روزهای شلوغ بی معنا می شود، و قابلیت برنامه نویسی محدود.
در متن های ترجمه شده، مقایسه آلت کوین ها سر سرعت تراکنش و کارمزد شبکه است. برای کاربری که از ایران کار می کند، این دو تقریبا هیچ وقت عامل تعیین کننده نیستند.
سه چیز دیگر تعیین کننده اند. اول نقدشوندگی: بازار کم عمق یعنی خرید و فروش شما خودش قیمت را جابه جا می کند و این هزینه پنهان معمولا از کل کارمزد بزرگ تر است. دوم مسیر ورود و خروج: ارزی که راحت می خرید ولی سخت می فروشید، دارایی نیست. سوم اختلال اینترنت، که روی دارایی پرنوسان تر گران تر تمام می شود.
هزینه واقعی شما همیشه چهار تکه دارد: نرخ مبنا، فاصله خرید و فروش، کارمزد سرویس و کارمزد شبکه. بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، فاصله خرید و فروش روی آلت کوین های کوچک تر چند برابر همان فاصله روی بیت کوین است، و هیچ کجا هم تبلیغ نمی شود.
اگر می خواهید بدون ورود ریال شروع کنید، مسیر ووچر همان واسطی است که بیشتر کاربران استفاده می کنند: خرید یو ووچر برای شارژ حساب. برای دیدن اینکه کدام دارایی ها اینجا بازار فعال دارند هم کدام ارزها اینجا بازار فعال دارند سریع ترین راه است.
جواب صادقانه این است که سوال غلط پرسیده شده. «آلت کوین» گزینه نیست؛ یک کیسه است.
سوال درست این است که این پروژه مشخص قرار است چه کاری انجام دهد، چه کسی امروز از آن استفاده می کند، و اگر بخواهم بفروشم خریدار هست یا نه. اگر جواب سوال سوم را نمی دانید، دو تای اول هم اهمیتی ندارد.
اصطلاحاتی که در این متن به کار رفت، از نقدشوندگی و اسپرد تا قرارداد هوشمند و استیبل کوین، در واژه نامه ارز دیجیتال یکی یکی توضیح داده شده اند.
تفاوت آلت کوین و توکن چیست؟
این دو در یک سطح نیستند. آلت کوین یعنی هر ارزی غیر از بیت کوین، و توکن یعنی دارایی ای که شبکه مستقل ندارد و روی بلاکچین دیگری منتشر شده. پس یک آلت کوین می تواند کوین باشد یا توکن. اثر عملی اش این است که کارمزد انتقال توکن با ارز بومی آن شبکه پرداخت می شود، نه با خود توکن.
میم کوین هم آلت کوین است؟
بله، چون هر چیزی جز بیت کوین آلت کوین حساب می شود. و دقیقا همین نشان می دهد که این دسته بندی چقدر کم فایده است: شیبا اینو و اتریوم از نظر این تعریف هم رده اند.
شت کوین یعنی چه؟
اصطلاحی تحقیرآمیز برای پروژه ای که نه کاربرد دارد و نه تیم فعال، و فقط برای فروختن ساخته شده. مرزش با میم کوین همیشه روشن نیست؛ تفاوت معمولا در نیت سازنده است و آن را هم از بیرون نمی شود دید.
«فصل آلت کوین» واقعی است؟
الگویی که به آن اشاره می شود واقعا در چند دوره دیده شده: بعد از یک رشد در بیت کوین، سرمایه به دارایی های کوچک تر می رود. اما این یک قاعده نیست و زمان بندی اش را هیچ کس از قبل نمی داند. عبارت «فصل آلت کوین شروع شده» در کانال ها معمولا خبر نیست، تبلیغ است.
