توکن ERC-20 چیست و چرا کارمزدش را با اتریوم می دهید
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
یک تیکت واقعی: «تتر خریدم، توی کیف پول اتریومم هست، ولی وقتی می خواهم بفرستم می گوید موجودی کافی نیست. مگر تتر ندارم؟»
دارد. مشکل جای دیگری است و جوابش در یک کلمه خلاصه می شود: ERC-20. اگر این استاندارد را بفهمید، نصف سوال هایی که تازه واردها درباره توکن ها دارند خود به خود جواب می گیرد.
ERC-20 یک ارز یا شبکه نیست؛ یک قرارداد سر شکل و شمایل است. مجموعه ای از توابع مشترک که هر توکنی روی شبکه اتریوم باید داشته باشد تا کیف پول ها، صرافی ها و اپلیکیشن ها بتوانند بدون نوشتن کد اختصاصی با آن کار کنند.
به همین دلیل است که وقتی یک توکن جدید منتشر می شود، فردایش متامسک بلد است نمایشش دهد. کسی برای آن توکن کاری نکرده؛ توکن فقط قواعد مشترک را رعایت کرده.
و بله، ERC مخفف یک اصطلاح فنی در فرایند پیشنهاد تغییرات اتریوم است. برای شما به عنوان کاربر، فقط شماره اش مهم است: بیست یعنی توکن معمولی و قابل تعویض، هفتصد و بیست و یک یعنی NFT.
این جمله عجیب به نظر می رسد ولی دقیق است. موجودی توکن شما یک سطر در دفتر حساب همان قرارداد است: قرارداد جدولی دارد از آدرس ها و مقدارها، و آدرس شما یکی از سطرهای آن است.
کیف پول شما فقط این جدول را می خواند و نمایش می دهد. سه نتیجه دارد:
- اگر کیف پول توکنی را نشان نمی دهد، لزوما گم نشده؛ فقط آدرس قرارداد به فهرست کیف پول اضافه نشده است.
- یک آدرس اتریوم می تواند صدها توکن مختلف داشته باشد. کیف پول جداگانه برای هر توکن لازم نیست.
- حذف کردن توکن از نمای کیف پول، آن را از بین نمی برد. فقط پنهانش می کند.
حالا به آن تیکت اول برگردیم. انتقال توکن ERC-20 در واقع اجرای یک تابع روی قرارداد است، و اجرای هر کدی روی شبکه اتریوم کارمزد دارد. آن کارمزد فقط با اتریوم پرداخت می شود، نه با خود توکن.
پس اگر تتر دارید و اتریوم ندارید، مثل کسی هستید که ماشین پر دارد و باک بنزینش خالی است. راه حل هم ساده است: مقدار کمی اتریوم در همان آدرس نگه دارید. محاسبه کارمزد گس قبل از انتقال کمک می کند بفهمید چقدر «کم» کافی است.
نکته ای که خیلی ها را غافلگیر می کند: خود اتریوم توکن ERC-20 نیست. اتریوم ارز بومی شبکه است و از این استاندارد پیروی نمی کند. برای همین هم نسخه ای بسته بندی شده از آن به نام WETH وجود دارد، تا در جاهایی که برنامه فقط با توکن استاندارد کار می کند بشود از اتریوم استفاده کرد.
هر کسی می تواند توکنی بسازد و اسمش را بگذارد تتر. کیف پول همان اسم را نشان می دهد، چون فقط دارد چیزی را که در قرارداد نوشته شده می خواند.
هویت واقعی یک توکن، آدرس قرارداد آن است و بس. قبل از هر انتقال بزرگ یا هر تعامل با توکنی که خودتان اضافه کرده اید، آدرس قرارداد را با منبع رسمی تطبیق دهید. این نکته و ریشه فنی اش را در بررسی ساخت توکن ERC-20 و تله های خود استاندارد کامل باز کرده ایم.
همه توکن های ERC-20 مثل هم تقسیم نمی شوند. یکی تا هجده رقم اعشار دارد و دیگری تا شش رقم. برای کاربر عادی این تفاوت پنهان است، چون کیف پول خودش تبدیل را انجام می دهد.
اما اگر با ابزارهای فنی یا رابط های برنامه نویسی کار می کنید، همین یک عدد رایج ترین منبع اشتباه است و اشتباه در آن یعنی هزار برابر بیشتر یا کمتر فرستادن. اینجا حدس نزنید؛ مقدار اعشار را از خود قرارداد بخوانید.
این سه، نسخه های یک ایده روی شبکه های مختلف اند و همین شباهت خطرناک است. آدرس ها شبیه هم اند و توکن ها اسم یکسان دارند، ولی شبکه ها یکی نیستند.
انتخاب شبکه هنگام برداشت، جدی ترین تصمیم شماست و برگشت پذیر هم نیست. تفاوت شبکه های انتقال تتر و انتخاب درست بینشان این را با مثال روشن کرده و راهنمای کیف پول سازگار با ERC-20 سراغ سمت ابزار رفته.
مهم ترینش این است که قرارداد گیرنده خبردار نمی شود توکنی برایش آمده. اگر توکن را مستقیم به آدرس یک قرارداد بفرستید که برای دریافتش آماده نیست، در عمل از دست رفته است. استانداردهای بعدی این را حل کردند، اما ERC-20 آنقدر جا افتاده که جایگزین نشد.
دوم، تفکیک نقش. برای دارایی های غیرقابل تعویض این استاندارد اصلا کار نمی کند و به همین دلیل استاندارد ERC-721 برای توکن های غیرقابل تعویض و بعد استاندارد چندگانه ERC-1155 ساخته شدند.
بیشتر ضررهایی که در پشتیبانی می بینیم به تحلیل بازار ربطی ندارد؛ به انتخاب شبکه اشتباه هنگام برداشت مربوط است. کارمزد شبکه اتریوم برای مبلغ های کوچک سنگین است و همین باعث می شود کاربر وسوسه شود شبکه ارزان تری انتخاب کند، بدون اینکه بررسی کند مقصد آن شبکه را پشتیبانی می کند یا نه.
هزینه واقعی هم یک قلم نیست: نرخ مرجع، اسپرد، کارمزد سرویس و کارمزد شبکه. بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، سفارش هایی که بعدا به پشتیبانی برمی گردند تقریبا همیشه سفارش هایی هستند که کاربر شبکه را عوض کرده تا چند دلار کارمزد کمتر بدهد. اگر تسویه ریالی برایتان دردسر دارد، ووچر به عنوان مسیر جایگزین تامین موجودی گزینه دیگری است.
ERC20 در اتریوم چیست؟
یک استاندارد مشترک برای توکن های قابل تعویض روی شبکه اتریوم. تعیین می کند هر توکن چه توابعی داشته باشد تا کیف پول ها و صرافی ها بتوانند یکسان با آن کار کنند.
ERC چیست؟
عنوانی است که به پیشنهادهای استاندارد در اکوسیستم اتریوم داده می شود. شماره ای که کنارش می آید مشخص می کند کدام استاندارد است: بیست برای توکن معمولی، هفتصد و بیست و یک برای NFT.
تتر ERC20 چیست؟
همان تتر، منتشر شده روی شبکه اتریوم به صورت یک توکن ERC-20. تتر روی چند شبکه مختلف وجود دارد و نسخه های آن قابل جابه جایی مستقیم نیستند؛ جایگاه شبکه اتریوم در استیبل کوین ها این را باز کرده.
کیف پول ERC-20 چیست؟
هر کیف پولی که آدرس اتریوم بسازد، کیف پول ERC-20 هم هست. اصطلاح جداگانه ای لازم نیست؛ همان آدرس، همه توکن های این استاندارد را نگه می دارد.
ERC-20 را به عنوان یک زبان مشترک ببینید، نه یک دارایی. وقتی این را جا بیندازید، انتخاب شبکه، لزوم داشتن اتریوم برای کارمزد و اهمیت آدرس قرارداد دیگر سه قانون حفظ کردنی نیستند؛ یک نتیجه منطقی از همان زبان مشترک اند. توضیح رسمی استاندارد هم در مستندات توسعه دهندگان اتریوم و متن اصلی اش در EIP-20 در دسترس است.
