شبکه ERC20 چیست و چرا استیبل کوین ها اینجا هستند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
موقع برداشت تتر، صرافی از شما می پرسد شبکه را انتخاب کنید و یکی از گزینه ها ERC20 است. بیشتر کاربران همین جا مکث می کنند، چون کسی توضیح نداده که ERC20 اصلا یک شبکه نیست.
شبکه، اتریوم است. ERC20 اسم استانداردی است که توکن ها روی اتریوم با آن ساخته می شوند. صرافی ها برای اینکه انتخاب کاربر ساده تر شود اسم استاندارد را روی گزینه گذاشته اند و همین یک ساده سازی، منشا بخش بزرگی از سردرگمی و بعضی وقت ها از دست رفتن پول است.
مخففش یعنی بیستمین درخواست برای اظهار نظر در اتریوم؛ پیشنهادی که فابین فوگلشتلر در نوامبر ۲۰۱۵ مطرح کرد و به استاندارد رایج توکن های همسان تبدیل شد.
در عمل یعنی مجموعه ای از توابع مشترک که هر قرارداد توکن باید داشته باشد: انتقال از یک حساب به حساب دیگر، خواندن موجودی یک حساب، خواندن کل عرضه و اجازه دادن به یک قرارداد دیگر برای خرج کردن مقداری از موجودی شما. مستندات استاندارد ERC-20 در سایت رسمی اتریوم همین فهرست را دارد.
ارزش این استاندارد در همین یکسان بودن است. چون همه توکن ها یک زبان مشترک دارند، هر کیف پول و هر صرافی و هر پروتکل دیفای می تواند بدون کد جداگانه با همه شان کار کند. توکنی که فردا ساخته شود، امروز هم پشتیبانی می شود.
تتر، یو اس دی سی و دای هر سه نسخه ERC20 دارند و این تصادفی نیست.
یک استیبل کوین ناشر محور در واقع دو کار انجام می دهد: توکن جدید می سازد وقتی کسی دلار واریز می کند و توکن را می سوزاند وقتی کسی دلار پس می گیرد. هر دو عملیات در قراردادی انجام می شود که همه می توانند تراکنش هایش را ببینند. شفافیت حسابداری روی زنجیره، همان چیزی است که این مدل بدون آن جواب نمی دهد؛ پشتوانه خارج از زنجیره داستان جداگانه ای است که در بررسی ریسک واقعی استیبل کوین ها آمده.
دای مسیر دیگری دارد. به جای دلار در حساب بانکی، وثیقه رمزارزی در قرارداد قفل می شود و اگر ارزش وثیقه پایین بیاید، قرارداد خودش آن را نقد می کند. تفاوت این دو مدل و اینکه چرا مدل غیرمتمرکز هیچ وقت جای تتر را نگرفت، در تفکیک استیبل کوین غیرمتمرکز باز شده است.
برای جابه جا کردن یک توکن ERC20، به اتر نیاز دارید.
کارمزد شبکه اتریوم با اتر پرداخت می شود و توکن نمی تواند کارمزد خودش را بدهد. یعنی کیف پولی که هزار تتر دارد و اتر ندارد، عملا قفل است؛ نه می شود تتر را فرستاد و نه فروخت. راه حل هم یکی است: مقدار کمی اتر در همان کیف پول نگه دارید.
مقدار این کارمزد ثابت نیست و به شلوغی شبکه بستگی دارد. سازوکار محاسبه اش در توضیح گس لیمیت و کارمزد اتریوم هست و اگر می خواهید فقط عدد لحظه ای را ببینید، سراغ خود شبکه بروید نه سراغ مقاله.
در همان فهرست توابع استاندارد، یکی هست که به قرارداد دیگری اجازه می دهد از موجودی شما خرج کند. بدون آن، هیچ صرافی غیرمتمرکز و هیچ پروتکل وام دهی کار نمی کند؛ چون قرارداد باید بتواند توکن شما را بردارد.
مشکل اینجاست که این اجازه معمولا نامحدود و بدون تاریخ انقضا صادر می شود. یعنی سایتی که سال پیش یک بار به آن وصل شدید، ممکن است هنوز اجازه برداشت از کیف پول شما را داشته باشد. بخش بزرگی از خالی شدن کیف پول ها از هک شبکه نمی آید، از همین اجازه های فراموش شده می آید.
عادت درست: هر چند وقت یک بار اجازه های فعال کیف پولتان را مرور کنید و آن هایی را که لازم ندارید لغو کنید. لغو کردن خودش یک تراکنش است و کارمزد دارد، ولی ارزانش از هر بازیابی ای است.
آدرس های اتریوم و شبکه های سازگار با آن شکل یکسانی دارند؛ همه با 0x شروع می شوند. پس اگر تتر ERC20 را به آدرسی بفرستید که مقصدش شبکه دیگری است، تراکنش موفق ثبت می شود و دارایی در جایی می نشیند که گیرنده به آن دسترسی ندارد.
گاهی با کمک پشتیبانی صرافی قابل بازیابی است و گاهی نه. تنها روش مطمئن، همان کاری است که همه می دانند و کسی نمی کند: یک انتقال آزمایشی با مبلغ کم، قبل از انتقال اصلی.
کدام شبکه ها برای تتر وجود دارند و هر کدام کجا کار می کنند را در فهرست شبکه های تتر جمع کرده ایم.
کارمزد اتریوم برای مبالغ بزرگ بی اهمیت است و برای مبالغ کوچک می تواند بخش محسوسی از انتقال باشد. این تنها معیار نیست، ولی برای کاربری که مبلغ کوچکی جابه جا می کند، تعیین کننده است.
قاعده عملی: شبکه را مقصد تعیین می کند، نه سلیقه شما. اول ببینید طرف مقابل چه چیزی قبول می کند، بعد هزینه را مقایسه کنید. اگر هم می خواهید بدون درگیر شدن با انتخاب شبکه تتر بخرید یا بفروشید، صفحه معامله تتر با تسویه ریالی نرخ لحظه ای را نشان می دهد.
شبکه ERC20 همان اتریوم است؟
بله. ERC20 نام استاندارد توکن است و شبکه ای که آن توکن رویش حرکت می کند اتریوم است. در منوی صرافی ها این دو اسم به یک معنا به کار می روند.
مخفف ERC چیست؟
یعنی درخواست برای اظهار نظر در اتریوم. شماره ۲۰ هم شماره همان پیشنهاد است. ERC721 که برای NFT به کار می رود، پیشنهاد دیگری از همین خانواده است.
ERC20 بهتر است یا TRC20؟
هیچ کدام ذاتا بهتر نیست؛ مقصد تصمیم می گیرد. اگر گیرنده هر دو را می پذیرد، معمولا کارمزد کمتر تعیین کننده می شود و برای مبالغ کوچک این تفاوت به چشم می آید.
اگر تتر ERC20 را روی شبکه اشتباه بفرستم چه می شود؟
تراکنش انجام می شود ولی دارایی به کیف پولی می رسد که کنترلش دست گیرنده نیست. بازیابی گاهی با پشتیبانی مقصد ممکن است و تضمینی هم ندارد.
ERC20 یک استاندارد است، نه یک شبکه. اتریوم زیرساختی است که این استاندارد رویش کار می کند و بزرگ ترین استیبل کوین های دنیا هم به همین دلیل از اینجا شروع کردند.
و اگر فقط یک جمله بماند: بدون اتر، توکن ERC20 شما تکان نمی خورد.
