دیفای در ایران؛ کدام لایه باز است و کدام نیست
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
یک جمله را زیاد می شنویم: «دیفای احراز هویت نمی خواهد، پس برای ما باز است.» نیمه اولش درست است. نیمه دومش، آن طور که گفته می شود، نه.
قرارداد هوشمند واقعا نمی داند شما کجای دنیا هستید و برایش هم مهم نیست. اما بین شما و آن قرارداد، چند لایه دیگر هست که هر کدامشان می دانند و برایشان مهم است.
اتریوم اولین شبکه ای بود که اجازه داد هر کسی برنامه ای بنویسد و روی زنجیره اجرا کند. همین یک قابلیت، به اضافه یک استاندارد مشترک برای توکن ها، باعث شد پروتکل ها بتوانند روی هم سوار شوند: خروجی یکی، ورودی دیگری.
همین ترکیب پذیری است که دیفای را ساخت، نه سرعت اتریوم و نه کارمزدش که هیچ وقت ارزان نبوده. اگر با مفهوم پایه آشنا نیستید، دیفای چه چیزی را عوض کرد و چه چیزی را نه و مرزهای واقعی قرارداد هوشمند نقطه شروع بهتری هستند.
چهار لایه را از هم جدا کنید، چون سرنوشتشان یکی نیست.
- خود قرارداد: کاملا باز. هیچ قراردادی روی زنجیره آدرس شبکه شما را نمی بیند و کسی نمی تواند دسترسی تان را ببندد.
- رابط وب سایت: اینجا داستان فرق می کند. سایت رسمی خیلی از پروتکل ها روی سرورهای معمولی اجرا می شود و می تواند بر اساس موقعیت جغرافیایی محدود کند. قرارداد باز است، در ورودی بسته.
- نقطه ورود: بسته ترین بخش. برای اولین تراکنش به توکن اصلی شبکه نیاز دارید و هیچ پروتکل دیفای تومان نمی گیرد.
- نقطه خروج: سخت ترین بخش، و همان جایی که آدم ها گیر می کنند. سودی که روی زنجیره ساخته اید تا وقتی به ریال تبدیل نشود، برای زندگی روزمره وجود ندارد.
پس تصویر درست این است: دیفای برای کاربر ایرانی از نظر فنی باز است و از نظر عملی یک مسیر رفت و برگشت دارد که هر دو سرش داخل اقتصاد ریالی است.
وقتی جایی نوشته سالانه فلان درصد سود، این چهار قلم را خودتان اضافه کنید:
- کارمزد شبکه، که با توکن اصلی همان زنجیره پرداخت می شود و در ساعت های شلوغ چند برابر می شود. هر بار تایید، سواپ، سپرده گذاری و برداشت یک تراکنش جدا است.
- اختلاف نرخ در تبدیل تومان به دارایی دیجیتال، یک بار در رفت و یک بار در برگشت.
- لغزش قیمت در استخرهای کم عمق.
- نوسان خود دارایی، که می تواند کل آن سود اعلام شده را در یک هفته ببلعد.
برای مبالغ کوچک، جمع این چهار تا معمولا از سود بیشتر می شود. این را کسی در تبلیغات نمی نویسد و ما بی تعارف می نویسیم: دیفای با سرمایه کم، در بیشتر موارد به زحمتش نمی ارزد.
در بانک، اگر سیستم خطا کند مسئولش بانک است. اینجا نه. باگ قرارداد، تایید دادن به یک قرارداد مخرب، توکن جعلی با اسم آشنا و لیکویید شدن وثیقه، همه شان اتفاق افتاده اند و هیچ کدام جبران نشده اند. دسته بندی کامل ترش در چهار ریسکی که در دیفای به گردن کاربر می افتد آمده است.
یک عادت ساده بیشترین اثر را دارد: بعد از هر کار با یک پروتکل، دسترسی هایی را که به قراردادش داده اید لغو کنید. تایید نامحدودی که فراموش شود، سال ها بعد هم قابل استفاده است.
نسخه قبلی همین مطلب پنج پروژه را ستون های دیفای اتریوم معرفی کرده بود: میکردائو و استیبل کوین دای، یونی سواپ، آوه، کامپاند و یرن فایننس. هر پنج تا هنوز مفهوم های مهمی را نشان می دهند؛ وثیقه گذاری برای ساخت استیبل کوین، بازارساز خودکار، وام دهی بدون واسطه و مدیریت خودکار سرمایه.
اما وزن این ها در سال های اخیر جابه جا شده و فهرست کردن دوباره شان چیزی به شما اضافه نمی کند. نقشه به روز اینکه پول امروز واقعا کجای اتریوم نشسته در نقشه فعلی دیفای اتریوم آمده و جایی است که باید بخوانید. اگر هم فقط می خواهید یک توکن را عوض کنید، بحث کارکرد صرافی های بدون واسطه کافی است و لازم نیست وارد بقیه دیفای شوید.
برای شروع دیفای چقدر سرمایه لازم است
عدد ثابتی ندارد، ولی معیار درست این است: اگر کارمزدهای رفت و برگشت بخش محسوسی از سرمایه شما را می خورد، هنوز زود است. با مبلغ کم اول یاد بگیرید، بعد بزرگش کنید.
آیا استفاده از دیفای در ایران محدودیت فنی دارد
قرارداد ها محدودیتی ندارند، ولی رابط وب بعضی پروتکل ها ممکن است در دسترس نباشد. علاوه بر آن، در روزهای اختلال اینترنت ممکن است در بدترین لحظه به کیف پول یا به سایت پروتکل نرسید.
سود دیفای از کجا می آید
از کارمزدی که معامله گران می دهند، از بهره ای که وام گیرنده ها می پردازند، یا از توکنی که خود پروتکل چاپ و توزیع می کند. سومی پایدار نیست و بیشتر عددهای بزرگ تبلیغاتی از همین جا می آیند.
حتما باید اتریوم داشته باشم
برای کار روی خود شبکه اتریوم بله، چون کارمزد فقط با اتر پرداخت می شود. حتی اگر دارایی اصلی تان استیبل کوین باشد، باید مقداری اتر برای کارمزد کنار بگذارید.
دیفای در ایران قفل نیست، ولی رایگان و بی دردسر هم نیست. آنچه باز است، پروتکل است؛ آنچه سخت است، رفتن و برگشتن به اقتصاد ریالی و پذیرفتن ریسکی که هیچ کس جبرانش نمی کند. اگر این را با چشم باز قبول کنید، ابزار جدی و کارآمدی است. اگر به امید سود تضمینی وارد شوید، جای اشتباهی آمده اید.
